เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 319 - ฝากฝัง ป๋ายเฉินมอบกระบี่ ผู้พิทักษ์วิหาร
เหนือสายธารแห่งกาลเวลาอันกว้างใหญ่ไพศาล รอยแผลแห่งกาลอวกาศลอยคว้างอยู่เหนือผิวน้ำ ลอยขึ้นลงไปตามแสงแห่งกาลเวลาโบราณ
กระบี่ยาวเล่มนี้ที่สร้างขึ้นโดยป๋ายอู๋หยา ผ่านการชำระล้างจากสายธารแห่งกาลเวลา ตัวกระบี่จึงกระจ่างใสดั่งแก้วผลึก โปร่งแสงดั่งผลึกน้ำแข็ง ไหลเวียนด้วยลายมรรคาสีเงินซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ แสงแต่ละสายล้วนโอบล้อมด้วยพลังต้นกำเนิดกาลอวกาศอันบริสุทธิ์
ภายในตัวกระบี่ พันธนาการคลายตัวลงทีละชั้น กลิ่นอายแห่งมรรคาควบแน่นอย่างรวดเร็ว เริ่มหลุดพ้นจากขอบเขตของสมบัติเซียน กำลังแปรเปลี่ยนไปสู่ขั้นของศัสตราแห่งมรรคาขั้นสูงสุดอย่างช้าๆ แผ่กลิ่นอายอันหนักหน่วงที่สะกดหมื่นยุคสมัยออกมา
มหาผู้ประกอบพิธียืนนิ่งอยู่นาน ค่อยๆ ถอนสายตากลับมาจากเยี่ยอู่ยี หันไปมองป๋ายเฉินที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง น้ำเสียงอ่อนโยนลงบ้าง