เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297 - ปณิธานเซียนจื่อ ร่วมสู่แดนเซียน เสาะแสวงมรรคาใหญ่
ยามเย็นคล้อยต่ำ ราตรีค่อยๆ แผ่คลุม
หุบเขาเสินหนงอันเงียบสงบสลัดความมีชีวิตชีวาและเสียงอึกทึกในยามกลางวันออกไป สายลมยามค่ำพัดผ่านแผ่วเบา ร่มเงาไผ่พลิ้วไหว เสียงแมลงตัวเล็กๆ ร้องระงมแต่งแต้มความสงัดในยามค่ำคืน
ภายในเรือนไม้ไผ่ เปลวเทียนเล่มหนึ่งสั่นไหวอย่างเงียบสงบ แสงสีส้มอบอุ่นสาดส่องไปทั่วห้อง เปลวไฟที่ไหวระริกมอบความอบอุ่นอบอวล ขับไล่ไอเย็นแห่งราตรีออกไปจนหมดสิ้น
เหยาเซียนจื่อนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ก้มหน้าจัดเก็บถุงโอสถสีเรียบใบหนึ่งอย่างละเอียดลออ
ปลายนิ้วของนางขยับไหวอย่างอ่อนโยนและคล่องแคล่ว ท่วงท่าตั้งใจยิ่ง นำเอาเม็ดโอสถวิญญาณที่หลอมขึ้นด้วยมือ ยันต์คุ้มกาย และสมบัติวิเศษขนาดเล็ก จัดเก็บเข้าไว้ในถุงอย่างเป็นระเบียบทีละชิ้น