เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 273 - สมญานาม ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิถีโอสถ แดนวิญญาณร่วมเทิดทูน
กาลเวลาผันผ่าน จากวันที่มหันตภัยบูชายัญโลหิต ณ เทือกเขาว่านหั่วปิดฉากลง ได้ล่วงเลยไปครบหนึ่งเดือนเต็ม
ภายใต้การดูแลเอาใจใส่ของเหยาเซียนจื่อ การหล่อเลี้ยงจากต้นกำเนิดของหม้อกระถางเสินหนง ประกอบกับโอสถรักษาบาดแผลที่เจียงไป่เฉ่าปรุงขึ้นเองเพื่อเสริมสร้างรากฐานอย่างต่อเนื่อง ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสของเยี่ยอู่ยีก็สามารถควบคุมอาการบาดเจ็บได้อย่างมั่นคงในที่สุด
รอยร้าวในเส้นลมปราณค่อยๆ สมานตัว จุดตันเถียนที่แตกละเอียดได้รับการเยียวยาทีละน้อย ดวงจิตที่บอบช้ำก็เริ่มแจ่มใสขึ้นตามลำดับ
แม้อาการยังไม่หายสนิท เลือดลมยังอ่อนแอและพลังปราณยังไม่มั่นคง ไม่อาจโคจรตบะได้อย่างเต็มที่ ทว่าได้พ้นจากขีดอันตรายระหว่างความเป็นความตายแล้ว ไม่มีอันตรายถึงชีวิตอีกต่อไป
เทือกเขาว่านหั่วหลังผ่านพ้นมหันตภัย ได้ลบล้างความเสียหายทรุดโทรมในอดีตไปจนสิ้น