เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267 - โกรธเกรี้ยว! เกล็ดย้อนถูกแตะต้อง เพลิงแท้เดือดพล่าน
"อย่านะ!"
เสียงกู่ร้องอย่างสิ้นหวังดังก้องไปทั่วผืนฟ้าเหนือหอคอยโอสถ ทะลุผ่านสายลมและเสียงคำราม แฝงไว้ด้วยความสิ้นหวังและความหวาดกลัวอันไร้ที่สิ้นสุด
ในเวลานี้ เยี่ยอู่ยีดุจดั่งหมาป่าเดียวดายที่เห็นคนใกล้ชิดต้องเผชิญเคราะห์จนแทบคลุ้มคลั่ง เสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วสารทิศ
เมื่อเห็นภาพที่ท่านปู่ยอมสละชีพ โถมร่างเข้าใส่ฝ่ามือของเหยียนอู๋จี๋เพื่อปลิดชีพตนเอง หัวใจของเขาราวกับถูกมือที่ไร้รูปบดขยี้จนแหลกละเอียด ความเจ็บปวดและโทสะอันล้นพ้นทำลายสติสัมปชัญญะทั้งหมดลงในชั่วพริบตา
ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ร่างของชายชราจะกระแทกเข้ากับฝ่ามือของเหยียนอู๋จี๋ ระหว่างความเป็นความตายนั้นเอง!
วูบ!
เถาวัลย์ดับสูญผลิบานที่สงบนิ่งอยู่บนข้อมือของเยี่ยอู่ยี พลันระเบิดแสงสีเขียวอันสว่างไสวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน!