กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 - ฟื้นฟู รักษาผู้บาดเจ็บ ปลอบขวัญราษฎร
สามวันต่อมา เยี่ยอู่ยียืนกรานที่จะลงจากเตียงเพื่อเดินตรวจตรา
หิมะนอกหน้าต่างยังไม่ละลาย แสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลัก ทาบทาลงบนริมเตียง ช่วยแต่งแต้มความอบอุ่นให้แก่ใบหน้าที่ซีดขาวของเขา
โจวเสี่ยวอันไม่อาจทัดทานได้ จำต้องค่อยๆ ประคองเขา ก้าวเดินช้าๆ ไปตามระเบียงทางเดินของโรงหมอ
เหล่าลูกศิษย์ในโรงหมอต่างวิ่งวุ่นอยู่ท่ามกลางผู้บาดเจ็บ เหงื่อไหลไคลย้อยกันทุกคน
"เสี่ยวอัน พาข้าไปดูผู้บาดเจ็บสาหัส" สายตาของเยี่ยอู่ยีกวาดมองผู้บาดเจ็บที่ส่งเสียงครวญคราง น้ำเสียงทุ้มลง
"ศิษย์พี่ บาดแผลของท่าน..." โจวเสี่ยวอันยังคงคิดจะห้ามปราม