กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144 - ฝ่าวิกฤต ปลูกพฤกษาโอสถเอง ทลายการผูกขาด
นอกเมืองอวิ๋นโจวสามสิบลี้ หุบเขาต้วนหุน
ที่นี่เคยเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคลของตระกูลจ้าว เป็นหุบเขาอันรกร้าง วัชพืชขึ้นรกชัฏ หินผาขรุขระ แม้แต่กระต่ายป่ายังไม่อยากเฉียดกรายเข้ามา
คนตระกูลจ้าวรังเกียจว่าที่นี่แห้งแล้ง จึงทิ้งขว้างไม่ใช้งาน แล้วขายให้แก่ชาวนาต่างถิ่นไม่กี่คนในราคาถูก
เยี่ยอู่ยยืนอยู่ตรงปากหุบเขา มองผืนดินอันแห้งแล้งตรงหน้า ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้น
"ราชาโอสถ ที่นี่... ปลูกยาได้จริงหรือ" โจวซิ่วเหนียงเดินตามหลังเขา มองเศษหินเกลื่อนกลาดและวัชพืชแห้งเหี่ยวด้วยความกังขา "ดินแห้งแล้ง แหล่งน้ำขาดแคลน แม้แต่พืชผลยังปลูกไม่ขึ้น นับประสาอะไรกับพฤกษาโอสถ"