เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 - ชิงโจว ใต้เชิงเขาหลัวเสีย โรงหมออันซี
โรงหมอเปิ่นเฉ่าเปิดทำการมาได้เจ็ดวัน ชื่อเสียงก็ขจรขจายไปทั่วทุกตรอกซอยในเมืองหลวง
ทุกวันก่อนที่ฟ้าจะสาง หน้าโรงหมอก็มีแถวยาวเหยียดปรากฏขึ้นแล้ว
เยี่ยอู๋ยีนั่งอยู่ในห้องตรวจ ปลายนิ้วแตะลงบนชีพจรข้อมือของผู้ป่วย สมาธิหยั่งรู้ดุจตาข่ายอันละเอียดอ่อน คอยจับทุกกระแสความปั่นป่วนของพลังกาย
ทว่าเขาเริ่มสังเกตเห็นว่า ในแถวนั้นมีผู้คนที่พูดสำเนียงต่างถิ่นมากขึ้นเรื่อยๆ เสื้อผ้ายังมีฝุ่นผงที่ยังไม่ได้ปัดออกติดอยู่ เห็นได้ชัดว่าเดินทางรอนแรมมาจากแดนไกล
"ราชาโอสถ ข้ามาจากทงโจว"
ชายร่างบึกบึนผิวคล้ำอุ้มลูกน้อยที่มีไข้สูง น้ำเสียงแหบพร่า
"ได้ยินหลงจู๊ร้านยาในตำบลบอกว่า ในเมืองหลวงมีผู้โปรดสัตว์มาเปิดโรงหมอ ไม่คิดเงินแม้แต่อีแปะเดียว ข้าก็เลยแบกลูกเดินเท้ามาสามวันสามคืน..."