กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110 - ตีฝ่าวงล้อม! เม็ดดินระเบิดร้อยพฤกษา ระเบิดเปิดทางรอด
ส่วนลึกของเขาหลางยา ภายในถ้ำที่ถูกเถาวัลย์ปกคลุมมิดชิด
หลินหย่วนวางร่างเยี่ยอู่ยีลงบนพื้นแห้งอย่างแผ่วเบา อาศัยแสงจันทร์รำไรที่ส่องผ่านปากถ้ำตรวจดูบาดแผล
อาวุธลับรูปอสรพิษนั้นยังคงปักอยู่บนแผ่นหลัง แผลเน่าเปื่อยลามกว้างขนาดเท่าฝ่ามือ พิษสีทมิฬขยับตัวอยู่ใต้ผิวหนังดุจสิ่งมีชีวิต ที่ใดที่มันผ่านไป เส้นลมปราณจะนูนโปนขึ้นมาเป็นรอยลวดลายสีเขียวเข้มชวนขนลุก
"พิษอสรพิษกร่อนกระดูก..."
แม้หลินหย่วนไม่สันทัดวิชาแพทย์ ทว่ายังมองออกถึงความร้ายกาจของพิษนี้