กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 - ตำหนักโยวหมิง! ใช้คนเป็นหลอมโอสถ ไร้ยางอายสิ้นดี
ส่วนลึกของเขาหลางยา ราตรีมืดมิดดุจน้ำหมึก
คนทั้งสามนำโดยเยี่ยอู่ยีอาศัยแสงดารารำไร ลอบมุ่งหน้าตามทางภูเขาคดเคี้ยวสูงชันไปยังหุบเขาหลางยา
ยิ่งลึกเข้าไป อายหนาวเหน็บเยียบเย็นในอากาศยิ่งทวีความเข้มข้น ลินหย่วนเป็นเพียงปัญญาชนที่เข้าใจเคล็ดวิชาโคจรลมปราณขั้นพื้นฐาน เวลานี้หนาวจนฟันกระทบกันไม่หยุด ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ
เฒ่าเฉินเห็นดังนั้น จึงหยิบหยกอุ่นขนาดเท่าไข่นกพิราบจากอกเสื้อส่งให้อีกฝ่าย พลางเอ่ยเสียงเบา
"กำไว้เถิด พอจะกันไอหนาวได้บ้าง"
หลินหย่วนรีบกุมหยกอุ่นไว้กลางฝ่ามือ สัมผัสถึงไออุ่นจางๆ ที่แผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง จึงพอจะก้าวเท้าได้มั่นคงขึ้นเพื่อตามคนทั้งสองให้ทัน