เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 - มอบสมญา! นับแต่นี้ไป จงขนานนามว่าราชาโอสถ
เสียงแสดงความยินดีของเหล่าศิษย์เรือนหลักดั่งสายฝนในฤดูวสันต์ ละเอียดอ่อนและอบอุ่น
เยี่ยอู่ยีตอบรับทุกคนทีละคน แม้ระหว่างคิ้วจะแฝงความเหนื่อยล้า ทว่ายากจะปกปิดความตื่นเต้นที่ได้รับการยอมรับ
เสิ่นชิงเฟิงยืนอยู่ด้านข้าง มองดูภาพตรงหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าดั่งสายลมวสันต์อันอบอุ่น ริ้วรอยที่หางตาคลายออกเล็กน้อย
จนกระทั่งความวุ่นวายของฝูงชนค่อยๆ สงบลง ผู้นำแห่งสำนักเสวียนอีผู้นี้จึงค่อยๆ ยกมือขึ้น
เพียงท่วงท่าง่ายๆ ทั่วทั้งลานก็เงียบสงัดไร้สรรพเสียง สายตาของเสิ่นชิงเฟิงกวาดผ่านลานกว้าง มองผ่านใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความอยากรู้ทีละคน สุดท้ายก็หยุดลงที่เยี่ยอู่ยี ในดวงตาลึกซึ้งคู่นั้น คล้ายตกตะกอนความคาดหวังนับพันปีไว้