กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 - โอสถสำเร็จ! ยอดเยี่ยมปรากฏ ทั่วลานเงียบสงัน
เสียงฟ้าร้องคำรามสุดท้ายของทัณฑ์สวรรค์สลายหายไปในขอบฟ้า
ดวงตะวันที่ถูกเมฆดำบดบังอยู่นานในที่สุดก็หลุดพ้นจากพันธนาการ แสงตะวันสีทองดั่งเศษทองคำที่หลั่งไหล ค่อยๆ สาดส่องลงบนทุกมุมของลานหอโอสถ
รอยไหม้เกรียมบนแผ่นหินเขียวยังคงส่งกลิ่นอายร้อนระอุจางๆ ทว่าในอากาศกลับไร้ซึ่งความบ้าคลั่งยามที่สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์อาละวาด เหลือเพียงความเงียบสงบที่เกือบจะหยุดนิ่ง
บนลานกว้างอันใหญ่โต ผู้ฝึกตนหลายพันคนมารวมตัวกัน ทว่าในเวลานี้ แม้แต่เสียงลมหายใจของกันและกันก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน ความเงียบงันจนแทบได้ยินเสียงเข็มตกปกคลุมทุกคนไว้
ทุกคนต่างค้างอยู่ในท่าทางเดิม ดวงตาจับจ้องไปยังใจกลางลานกว้างราวกับถูกสะกดตรึงร่างไว้