กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 61 - หุบเขา สมุนไพรวิญญาณเกลื่อนกลาด ไร้เงาผู้อื่น
คมกระบี่ของชายหนุ่มชุดดำพุ่งประชิดลำคอ
ม่านตาของเยี่ยอู่ยีหดเกร็ง ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย พืชวิญญาณประจำกายทั้งสามชนิดในร่างกายโคจรอย่างบ้าคลั่ง พลังแห่งการประสานของหญ้าลายทองก่อตัวเป็นม่านบางสีทองจางๆ เคลือบผิวกาย
"ฉึก"
ปลายกระบี่ทิ่มแทงม่านบางจนทะลุ ทว่ากลับหยุดชะงักลงห่างจากลำคอเพียงสามชิ้ว เยี่ยอู่ยีประกบสองฝ่ามือเข้าหากัน หนีบใบกระบี่ไว้แน่นจนฝ่ามือถูกบาดโลหิตไหลรินชุ่มโชก
"หืม" ชายหนุ่มชุดดำประหลาดใจเล็กน้อย "ถึงกับรับกระบี่หลอมกระดูกของข้าด้วยมือเปล่าได้หรือ"