เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 - ถ่ายทอดเคลื่อนย้าย! โดดเดี่ยวลำพัง งูเหลือมกระบี่เกล็ดทมิฬ
คลื่นความวิงเวียนถาโถมเข้ามาเป็นระลอก เยี่ยอู่ยีสูญเสียการรับรู้ทิศทางไปโดยสิ้นเชิง
ครั้นแสงสีทองสลายไป เขาสะบัดศีรษะเบาๆ เพื่อฟื้นคืนสติการรับรู้ทิศทาง จึงพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนผืนดินที่ไม่คุ้นเคยเสียแล้ว
มองไปรอบด้านพบเห็นแต่ต้นไม้โบราณสูงตระหง่านเสียดฟ้า เรือนยอดไม้แผ่กิ่งก้านบดบังสุริยันจนมืดมิด มีเพียงแสงสว่างรำไรสาดส่องลอดผ่านช่องว่างของใบไม้ลงมาเป็นจุดๆ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของโอสถอันเข้มข้น เป็นกลิ่นอายที่ผสมผสานกันของพฤกษาวิญญาณนานาพันธุ์ ยามสูดดมเข้าไปช่วยให้จิตใจปลอดโปร่งกระปรี้กระเปร่ายิ่งนัก
"ที่นี่คือที่ใดกัน"
เยี่ยอู่ยีกวาดสายตามองรอบทิศ ปลดปล่อยสมาธิหยั่งรู้ออกไปอย่างเชื่องช้า เพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ