เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 - คุกเข่าขอบคุณ! พรานป่ายกบ้านโขกศีรษะ นามแห่งหมอเทวดา
วันนี้ ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัว หมู่บ้านชิงจู๋ยังคงจมดิ่งอยู่ในหมอกยามเช้าสีเทาอมฟ้า
เยี่ยอู่ยีตื่นขึ้นจากการฝึกฝน สัมผัสรับรู้แผ่ออกไปนอกกำแพงเรือนดั่งระลอกคลื่น พบว่ามีเงาร่างหลายคนอยู่นอกประตูรั้ว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะผลักประตูเดินออกไป
คนไม่กี่คนที่หน้าประตูรั้วพลันคุกเข่าลงเสียงดังตุ้บ
ผู้ที่นำหน้าคือหลี่เถี่ยจู้ แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงดั่งท่อนสนเฒ่าที่ไม่ยอมหักงอ บาดแผลของเขายังไม่หายสนิท มีกลิ่นยาสมุนไพรโชยออกมาจางๆ ด้านซ้ายของเขาคือหวังซื่อ ด้านขวาคือโก่วต้านวัยสิบขวบ ด้านหลังยังมีผู้อาวุโสอีกสองคน
"พี่หลี่ ทำอะไรกันน่ะ"
เยี่ยอู่ยีก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ยื่นมือออกไปหมายจะพยุงพวกเขาขึ้นมา
"อย่าเลย"