เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 - ลงมือ! ท่านหมอหวังส่ายหน้า ข้าส่ายหน้า
ดวงตะวันแผดแสงจ้า เสียงจักจั่นกรีดร้องบาดหู
เงาหลังของเยี่ยอู่ยีเลือนหายไปบนเส้นทางสู่เขาซวีอู๋ ทว่าผู้คนตรงปากทางเข้าหมู่บ้านยังคงไม่แยกย้ายไปไหน
หลี่เถี่ยจู้นอนทอดร่างอยู่บนแคร่ไม้ ลมหายใจยิ่งมายิ่งแผ่วเบา พิษสีม่วงคล้ำลุกลามขึ้นมาจนถึงโคนขาแล้ว
"เร็วเข้า ช่วยกันยกเขาไปไว้ในที่ร่ม!" ท่านหมอหวังได้สติตื่นจากภวังค์ รีบเอ่ยสั่งการผู้คน
ชายฉกรรจ์หลายคนช่วยกันยกแคร่ไม้ไปไว้ใต้ร่มเงาของต้นหวายใหญ่ หวังซื่อเดินโซเซตามติดไป ดวงตาบวมเป่งจากการร่ำไห้ เสียงแหบแห้งจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก
"จุดจู๋ซานหลี่ จุดซานอินเจียว จุดไท่ชง" ท่านหมอหวังพึมพำกับตนเอง ลงเข็มเงินตามตำแหน่งจุดที่เยี่ยอู่ยีบอกไว้ เมื่อเข็มเงินแทงทะลุผ่านผิวหนัง ร่างของหลี่เถี่ยจู้ก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ลำคอส่งเสียงครางครวญด้วยความเจ็บปวด
"จับเขาไว้ให้แน่น!" ท่านหมอหวังร้องบอก