กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 - กำชับ! วาจาท่านปู่ ยึดมั่นจิตดั้งเดิม ช่วยเหลือปวงชน
น้ำค้างยามเช้ายังไม่ทันเหือดหาย ขอบฟ้าทิศตะวันออกเริ่มทอประกายขาว
เยี่ยอู่ยีตื่นขึ้นจากการบำเพ็ญเพียร พบว่าท่านปู่มายืนเหม่อมองไปทางเขาซวีอู๋อยู่ตรงประตูรั้วตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ
แผ่นหลังของชายชราดูบอบบางท่ามกลางสายหมอกยามเช้า เสื้อผ้าเนื้อหยาบที่ซักจนซีดขาวพลิ้วไหวตามสายลม ประหนึ่งใบไม้แห้งใบสุดท้ายบนกิ่งก้านในปลายฤดูสารท
"ท่านปู่ เหตุใดจึงตื่นแต่เช้าเช่นนี้ขอรับ" เยี่ยอู่ยีรีบลุกขึ้น ปัดเศษหญ้าออกจากเสื้อผ้า
เยี่ยฉือหันกลับมา สีหน้าแฝงรอยอารมณ์อันซับซ้อน โบกมือเรียกหลานชาย "อู่ยี มาเดินเล่นเป็นเพื่อนปู่หน่อยเถิด"