กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ข้อกระดูกได้สัดส่วน ปลายนิ้วเรียวยาว มือที่จับปืนสังหารผู้คนได้โดยไม่ลังเล ตอนนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อย
ค่อย ๆ เอื้อมมือไปสัมผัสอากาศเบื้องหน้า ทีละนิด เริ่มจากด้านหน้า จากนั้นก็ด้านบน ตามด้วยซ้ายและขวา
ไม่มี!
ไม่มีเลยสักนิด!
ฮั่วเก้าอเวจีหลับตา สูดลมหายใจลึกช้า ๆ ปลายนิ้วค่อย ๆ ลดลง
ไม่มีสิ่งใดกีดขวาง แต่ก็ยังสัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายของลูกรัก
ดวงตาหงส์สีดำขลับในชั่วพริบตาปั่นพายุทำลายฟ้าดิน ราวกับคำรามว่าจะทำลายทุกสิ่งเบื้องหน้า
เขาค่อย ๆ ดึงมือกลับ “พวกแก ทำลูกรักของฉันหาย โทษนี้ไม่อาจอภัย”
ในอากาศที่ฮั่วเก้าอเวจีมองไม่เห็น เจ้าก้อนแป้งน้อยร่างเตี้ยอ้วนกลมราวแมงกะพรุนใสเอียงหัว
เธอลอยอยู่ตรงหน้าพ่อ โยกไปทางซ้ายส่ายไปทางขวา วุ่นอยู่นานกว่าจะแน่ใจว่าพ่อมองไม่เห็นตัวเอง