เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เจียงหวยไม่ได้หยุดอยู่ที่กองถ่าย เขาอุ้มเจ้าก้อนแป้งน้อยก้าวยาว ๆ ออกไปด้านนอก
คิงในหนึ่งสือเจียนกลับตามฝีเท้าของเขาไม่ทัน ได้แต่รู้สึกอิ่นอิ่นถึงความร้อนใจภายในของอาจารย์ ราวกับลมหายใจที่อัดอั้นไว้ พร้อมจะปะทุออกมาเหมือนภูเขาไฟในที่สุด
เจ้าก้อนแป้งน้อยดูเหมือนเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เธอมองพ่ออย่างกังวลและอดไม่ได้ที่จะเอามือน้อย ๆ ป้อม ๆ เอื้อมไปสัมผัส
เสี่ยวเหมิงเหมิง: “พ่อพ่อ พ่อพ่อ…”
เธอยังเล็กเกินไป พูดเรื่องอื่นไม่ได้ ได้แต่เอ่ยเรียกพ่อซ้ำ ๆ ไม่หยุด เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกในใจ
เจียงหวยสูดลมหายใจลึก เขายืนอยู่หน้าประตูเมืองภาพยนตร์ ภายใต้แสงแดดอันร้อนระอุ เขาหลับตาแล้วลืมตาอีกครั้ง บังคับอารมณ์ที่ปั่นป่วนให้จมลงไป
“เป่าเป่า” เสียงเจียงหวยแหบพร่าเล็กน้อย แววตาลึกมืด “พ่อไม่เป็นไร เป่าเป่าไม่ต้องห่วง”
เขาเพียงแต่ในชั่วพริบตานั้นหยั่งรู้ความจริงบางอย่าง ตอนนี้อยากตรวจสอบให้แน่ใจอย่างเร่งร้อน
ถวนจื่อเอาหัวน้อย ๆ พิงเข้าไป ถูแก้มพ่ออย่างนุ่มฟู พลิกตัวน้อย ๆ กอดคอเจียงหวยไว้แน่น
เจียงหวยตบหลังเธอเบา ๆ พร้อมปลอบโยนโดยไม่ต้องเอ่ยคำ