เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เจ้าก้อนแป้งน้อยชะงัก ขนน้อยตั้งชันขึ้นมาชั่วพริบตา จ้องสองคนนั้นอย่างระแวดระวัง
เธอเอนตัวไปข้างหน้า มือน้อยอ้วน ๆ พยายามดึงมือพ่อกลับมา
ฮึบ ๆ เจ้าก้อนนมน้อยออกแรงจนสุดชีวิต หน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ แต่ก็ยังดึงมือเจียงหวยกลับมาไม่ได้
ทันใดนั้นเธอก็ร้อนใจ ตะโกนเสียงดัง “เป็นของเหมิงเหมิง! พ่อเป็นคนของเหมิงเหมิง! ไม่ใช่ของคุณ!”
เธอเหมือนลูกแมวน้อยที่ขนทั้งตัวพองชี้ หางน้อยตั้งชัน กรงเล็บสีชมพูอ่อนโบกไปมา ส่งเสียงซี๊ด ๆ ขู่ฝ่ายตรงข้าม
แต่เธอไม่รู้เลยว่า ท่าทางเล็ก ๆ ของตัวเองไม่ได้มีอำนาจข่มขู่แม้แต่น้อย กลับน่ารักดุ ๆ จนระเบิด
เหลียงกู่ที่ที่บ้านก็มีลูกสาวถูมือไปมา “เธอชื่อเสี่ยวเหมิงเหมิงใช่ไหม? ผมกับครูไม่ใช่คนเลว มาหาพ่อเธอมีเรื่องจริงจัง พาคุณอาไปดูบ้านหน่อยได้ไหม?”
“ไม่ดี!” เจ้าก้อนแป้งน้อยปฏิเสธอย่างหนักแน่น โบกหมัดน้อย “ใครก็ห้ามแย่งพ่อกับเหมิงเหมิง”
แย่งพ่อกลับมาไม่ได้ เจ้าก้อนแป้งน้อยก็หันตัว แขนน้อยพันคอเจียงหวยไว้แน่น ใช้ท่าทางแบบนี้แสดงความเป็นเจ้าของ
เจียงหวยอยากหัวเราะ แต่ถวนจื่อจริงจังขนาดนี้ เขาก็ไม่กล้าหัวเราะเยาะต่อหน้าเธอจริง ๆ