เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
พ่อกับลูกสาวสองคนยืนอยู่หน้าตู้เย็นที่เปิดกว้าง มองอาหารข้างในแล้วน้ำลายสอ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงหวยสะบัดขาที่ชาจากการนั่งยอง แล้วถามเสียงเบา “เป่าเป่า ท้องยังหิวอยู่ไหม”
เขาลูบท้องตัวเอง รู้สึกว่าหิวเกินไปจนไม่ค่อยหิวแล้ว
เจ้าก้อนแป้งน้อยควักลูกอมนมรสสตรอว์เบอร์รีสองเม็ดออกมาจากพุงตุ๊กตากระต่าย ยัดเข้าปากตัวเองหนึ่งเม็ด แล้วยัดเข้าปากพ่ออีกหนึ่งเม็ด
เธออมลูกอมนมอยู่ แก้มข้างหนึ่งถูกดันจนนูนเป็นก้อนเล็ก ๆ “หิว เหมิงเหมิงไม่มีแรงแล้วพ่อ”
เจ้าก้อนแป้งน้อยเตี้ยตันดูเหี่ยวเฉา กระจุกผมตั้งเล็ก ๆ น่ารักบนหัวก็ลู่ลงอย่างไม่มีเรี่ยวแรง
เจียงหวยกังวล เขาออกจากบ้านตั้งแต่อายุน้อยแล้วมีชื่อเสียง ทุ่มเททั้งหมดให้การถ่ายหนัง คนรอบตัวมีคนคอยจัดการดูแลทุกอย่าง
ตอนนี้เพิ่งร่วงจากบัลลังก์ราชานักแสดงกลายเป็นดาราตกอับแถวสิบแปด เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่านอกจากแสดงแล้วตัวเองทำอะไรไม่เป็นเลย
เขาอดข้าวมื้อหนึ่งไม่เป็นไร แต่เป่าเป่ายังเล็กขนาดนี้ ทนหิวไม่ได้แน่
เจียงหวยเริ่มรื้อกระเป๋าเดินทาง พยายามหาของอย่างเงินสด อย่างน้อยก็ซื้อของกินให้เป่าเป่าได้