ตอนที่ 142 เขาเห็นเจ้าก้อนแป้งน้อยดับสูญ

เสียงนั้นแตกต่างจากเสียงแหบพร่าของซอมบี้ราชาศพ มันแฝงความหม่นหมองและไร้ยางอาย แต่มั่นใจและหยิ่งผยองอย่างยิ่ง

ความพินาศจับมือน้อยของถวนจื่อมาอย่างไม่แสดงอารมณ์ ลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนางเบา ๆ ปลอบให้นางพักผ่อนอีกสักครู่

อาจเพราะยังพักผ่อนไม่พอจริง ๆ ถวนจื่อหาวปากกว้าง ขดตัวหาท่าที่สบายในอ้อมแขนพ่อ ถูแก้มเล็ก ๆ กับอกแล้วหลับตาลง

ความพินาศจึงส่งจิตวิญญาณเข้าไปในส่วนลึกของห้วงสมอง “ล้วนเป็นกายาจิตสำนึกจากต้นกำเนิดเดียวกัน ฉันจะฟังคุณทำไม”

เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตัวตนอีกด้านของความพินาศที่เขาสังเกตเห็นมานานแล้ว—ตัวตนแห่งเจตจำนงมิติสูง

เพียงแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด กายาจิตสำนึกของตัวเองนี้จึงไม่สามารถปรากฏออกมาได้ตลอด

ในส่วนลึกของห้วงจิตในร่างซอมบี้ราชาศพ สามร่างยืนแยกกันสามฝั่ง ก่อเป็นสามเหลี่ยมด้านเท่าที่สมบูรณ์