ตอนที่ 137 ว้าว ซู่ซู่น่าสงสารจัง ไม่สูงเท่าเหมิงเหมิงแล้ว

ชีหลิวอิ๋งกระทั่งตายก็ยังไม่ทันได้รู้สึกตัว

ยามที่ร่างถูกแสงกระบี่ฟันผ่าสองซีกตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เธอยังคงกะพริบตาอยู่

หมิงโย่วเก็บกระบี่ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองชีหลิวอิ๋งอีกเป็นคำรบสอง หมุนตัวหันหน้าเข้าหาเหล่าซอมบี้นอกเมืองโดยตรง

จนถึงบัดนี้ ร่างกายของชีหลิวอิ๋งจึงค่อยปริแตกแยกออกจากกัน เลือดสดและอวัยวะภายในดรอปกราวลงสู่เบื้องล่างพร้อมกัน

ดรอปลงไปในฝูงซอมบี้ ชั่วพริบตาก็ถูกรุมแทะกินจนหมดสิ้น

จิตสำนึกสุดท้ายของชีหลิวอิ๋งวาบขึ้นมา

อ้อ ที่แท้ฉันตายแล้วสินะ? คราวนี้ฉันจะยังชุบชีวิตได้อีกไหม?

เธอคิดเช่นนี้ ดวงจิตวิญญาณพลันจมดิ่งลงสู่เฮยอั้นอันเป็นฟ้าบุพกาล ได้ยินเพียงเสียงแค่นเสียงหึดังแว่วมาจากที่ใดสักแห่งอย่างเลือนราง

เสียงแค่นหัวเราะหนาวเหน็บเสียดกระดูกนั้นแฝงไว้ด้วยความพินาศอันบ้าคลั่งชั่วร้าย ชวนให้ดวงจิตวิญญาณของผู้คนสั่นสะท้านหวาดผวา