ตอนที่ 135 ความตายที่แม่ชีไม่อาจชุบชีวิต

ราตรีนั้นไร้ดาวไร้จันทร์

ทุกสรรพเสียงเงียบสงัด ผู้คนเกือบทั้งหมดในฐานโคลเวอร์นำโชคเข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว

ทันใดนั้น ขนตาดั่งขนกาสั่นไหวเบา ๆ ดวงตาสองสีดำแดงเปิดขึ้น แสงเย็นยะเยือกและโหดเหี้ยมวาบผ่านแล้วหายไป

ชายหนุ่มผมดำ ใบหน้าซีดเผือดมีรอยเยาะหยันดูหมิ่นผุดขึ้นบาง ๆ

มนุษย์โง่เขลา เวลารีบไปตายมักมาถึงเร็วที่สุดเสมอ

เขาก้มตาลงมองเจ้าตัวน้อยลูกรักที่ขดมือขดเท้าอยู่ในอ้อมแขนจนกลายเป็นก้อนเล็ก ๆ

ความพินาศลูบผมตั้งเล็ก ๆ น่ารักเส้นนั้น ก้มลงหอมแก้มน้อย ๆ ที่หอมกลิ่นนมของเธอ แล้วจึงจากเตียงองค์หญิงของถวนจื่อไปอย่างไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

ว่ากันว่าถิ่นอ่อนหวานคือหลุมศพของวีรชน เตียงองค์หญิงของเจ้าก้อนแป้งน้อยก็นับเป็นหลุมศพของเขาเช่นกัน

อยู่เป็นเพื่อนเธอ กลิ่นหอมอบอุ่นอบอวลไปทั่ว เขาไม่อยากจากไปเลยสักนิด

ในเวลาเดียวกัน บนเชิงเทินกำแพงเมืองสูงตระหง่านของฐาน หมิงโย่วที่สะพายกระบี่ยาวอยู่บนหลังกำลังยืนอยู่