ตอนที่ 116 ฉันหิว ฉันหิวจะตายแล้ว!

“อัศวินซื่อ แม่ทัพใหญ่ออกมา ตีให้มันร้องไห้!”

เสียงเล็ก ๆ แบบเด็กน้อยดังขึ้นอย่างโกรธเคือง แม้จะยังนุ่มนิ่มและไม่มีภัยคุกคาม แต่ท่วงท่าที่ทำหน้าเนียนขาวตึงเครียดนั้น กลับคล้ายอิ๋งจ้านอยู่สามส่วน

ก็คือ เคร่งขรึมมาก ๆ

อาจเพราะเนื้อเป็นของที่แย่งมา คนฆ่าสัตว์จึงไม่เคี้ยวเลย กลืนลงไปทั้งชิ้น

พอเจ้าก้อนแป้งน้อยตะโกนแบบนี้ เนื้อชิ้นนั้นก็ติดอยู่ที่ลำคอ กลืนก็ไม่ลง คายก็ไม่ออก ทำให้คนฆ่าสัตว์เบิกตาขาว

ดวงตากลมโตดำขลับของถวนจื่อจ้องเขม็งไปที่คนฆ่าสัตว์

เบื้องหลังเธอ ความชั่วร้ายเย็นยะเยือกเข้มข้นม้วนตัวขึ้นมา

คนฆ่าสัตว์และอีกสี่คนตัวเกร็ง พร้อมกันขนลุกซู่ หนังศีรษะชาวาบ

ต่อจากนั้น สุนัขสองหัวที่ทั้งตัวไม่มีขนตัวหนึ่งก็ก้าวเดินออกมา