กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ขยะก็คือขยะ!
คำพูดนี้ราวกับฟางเส้นสุดท้ายที่กดสติของไป๋ซูจนแตกสลาย
“อ๊ากกก!” เขาคำรามออกมาจากลำคอ
เขากางสิบนิ้วเป็นกรงเล็บ ปลายนิ้วจิกลงไปในร่องไม้เรียบของเวทีอย่างลึก เล็บหักพลิก ปลายนิ้วเนื้อหนังแตก เลือดสดไหลออกมา เขาก็ไม่รู้สึก
ในดวงตาของไป๋ซู สะท้อนได้เพียงเงาร่างของพ่อลูกฉินเฟิงเท่านั้น
ความแค้นอันเข้มข้นม้วนตัวเป็นพายุหมุน ใบหน้าและดวงตาบิดเบี้ยวเป็นผีร้าย ทั้งร่างของไป๋ซูราวกับผีร้าย
ฉินเฟิง!
ฉินเฟิง ฉันจะให้แกตาย!
ในใจเขาคำรามร้องตะโกน ดวงตาแดงจนเลือดจะหยด
ถวนจื่อสะบัดหัวน้อย ๆ อย่างแรง หลับตาแล้วซุกเข้าซบอกพ่อ มือเล็กกำปกเสื้อเชิ้ตของฉินเฟิงไว้แน่น