ตอนที่ 47 กดไว้ในผ้าห่มแล้วจูบไม่ยั้งสามร้อยยก

“ฉินเฟิง แกแพ้แล้ว!”

คำพูดนี้เหมือนระเบิด ทำให้เจ้าก้อนแป้งน้อยขนพองทันที

เธอโบกมือน้อย ๆ นุ่ม ๆ พร้อมร้องอู๊ว ๆ ขู่กลับไป

เหมิงเหมิง: “แกนั่นแหละที่แพ้ พ่อของฉันไม่มีทางแพ้หรอก!”

เธอโกรธยิ่งกว่าฉินเฟิงเอง โกรธจนแก้มป่อง ดวงตากลมโตแดงไปหมด

ฉินเฟิงใจหาย เขาลูบท้ายทอยถวนจื่อไม่หยุด พลางปลอบเธออย่างทะนุถนอม

“เป่าเป่าไม่โกรธนะ” ฉินเฟิงยังรู้สึกขำเล็กน้อย “เป่าเป่าเชื่อฟัง ไม่โกรธนะ แพ้ชนะไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือน้ำหอมที่พ่อปรุง เป็นของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ให้เป่าเป่า”

เพียงคำว่า “ของขวัญชิ้นเล็ก ๆ” สามคำ ก็ปลอบเจ้าก้อนแป้งน้อยได้ในชั่วพริบตา

เธอโอบคอฉินเฟิง เอาหน้าตุ๊กตาน้อยแนบพ่อด้วยความผูกพันและเลื่อมใส