กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
คำพูดของถวนจื่อทำให้ฟู่ฉือถอนหายใจ
เขาลูบผมตั้งน้อย ๆ ของเธอ “ลูกรัก หนูยังจำแม่ได้ไหม แม่มาหาหนูแล้ว อยากพาหนูไปอยู่กับแม่”
เจ้าก้อนแป้งน้อยมองเขาแวบหนึ่ง “พ่อโง่จังเลย เหมิงเหมิงเคยบอกแล้วไง เหมิงเหมิงมีแค่พ่อไม่มีแม่ ทำไมลืมอีกแล้วล่ะ”
ฟู่ฉือไม่ได้ใส่ใจคำพูดของถวนจื่อ เพราะเธอเพิ่งสามขวบครึ่ง เรื่องที่ยังไม่เข้าใจหลายอย่างถือเป็นเรื่องปกติ
แต่ถวนจื่อกลับจริงจังมาก
เธอยืนอยู่ตรงหน้าฟู่ฉือ เอามือเท้าสะเอว ทำหน้าเล็ก ๆ ขาวนุ่มตึง แล้วพูดว่า “พ่อ เหมิงเหมิงไม่เอาแม่ พ่อก็อย่าไปแต่งงานกับคนอื่นนะ พอเหมิงเหมิงโตขึ้นเหมิงเหมิงจะแต่งงานกับพ่อ”