เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 82 กลับบ้าน!
“แม้แต่ของของข้านี่แกยังกล้าคิดจะฉกฉวย รนหาที่ตายแล้วใช่ไหม?” อวี๋ฮวากล่าวอย่างดุดัน
ท่าทางของเขาดูแปลกประหลาด ขาทั้งสองข้างกางออกเป็นรูปตัวอักษร ‘ต้า’ เหมือนปู ท่าทางยืนแบบนี้ทำให้เขาดูเตี้ยลงไปถนัดตา
ไม่ใช่ว่าอวี๋ฮวาจงใจทำแบบนี้ แต่เป็นเพราะช่วงล่างของเขาบวมเป่ง มีเพียงท่านี้เท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกสบายขึ้นมาบ้าง
เมื่ออวี๋ฮวาเดินท่าปูอย่างระมัดระวังแอบเข้าไปใกล้ต้วนเฟย หลิ่วปิงปิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ดังนั้นหลิ่วปิงปิงจึงรีบให้ความร่วมมือกับอวี๋ฮวา
ทำไมอวี๋ฮวาถึงต้องเดินเข้าไปใกล้เพื่อใช้ปืนจ่อหัวผู้ชายคนนี้?
เพราะปืนของเขาไม่มีกระสุน หากอยู่ห่างเกินไปแล้วคนผู้นี้เกิดประสาทสัมผัสไวแอบชิ่งหนีไปจะทำอย่างไร? อีกอย่างอำนาจการข่มขู่ของปืนในระยะไกลกับระยะใกล้ไม่เหมือนกัน
มีเพียงตอนที่ปากกระบอกปืนดำมืดจ่ออยู่ที่หน้าผากของอีกฝ่ายในระยะประชิดเท่านั้น ถึงจะสามารถข่มขวัญอีกฝ่ายทางจิตวิทยาได้มากที่สุด