กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 67 ปิงปิง เราได้พบกันอีกแล้ว
เห็นเพียงสวีเช่อเอาเถาวัลย์พันรอบเอว ส่วนบนเถาวัลย์เสียบใบไม้และหญ้าป่าที่ถักรวมกับใบไม้ไว้เต็มไปหมด
บวกกับผิวคล้ำของสวีเช่อ อุปกรณ์ชุดนี้แม่งเหมือนตัดมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ
อวี๋ฮวาพลันรู้สึกราวกับย้อนข้ามกาลเวลาไปยังสังคมยุคดึกดำบรรพ์ และสวีเช่อก็คือคนป่าที่ออกไปล่าสัตว์...
เหมือน!
แม่งเหมือนเกินไปแล้ว!
ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงไม่รู้ไม่ได้สระมากี่วัน กระโปรงหญ้าที่ประดิษฐ์อย่างพิถีพิถัน ผิวคล้ำ แค่ขาดหอกยาวในมือกับอ้าปากร้อง “โอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะ” เท่านั้น
“แค่กๆ!”