กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จะเอาแค่กางเกงในไปใช้หนี้เหมือนอาจารย์เจ้าหรือไง?
หลินเสวียนเห็นว่าเขามาคนเดียวก็อดแปลกใจไม่ได้
“อาจารย์ล่ะคะ?”
ซ่งจื่อชิงกำลังจะพูด แต่จู่ ๆ ก็ถูกแรงมหาศาลผลักออกไป หนิงซื่อพุ่งตัวมาตรงหน้าแล้วมองสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้า
พอเห็นว่าแขนขาไม่ได้หักหายไปไหนถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
เขาแกล้งทำหน้าบึ้งถามว่า “ศิษย์รัก หายไปไหนมาอีกโดยไม่บอกกล่าวสักคำ? เป็นแบบนี้ทุกที ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง”
หลินเสวียนยิ้ม ๆ
“สำนักน่าเบื่อจะตายไป นี่ข้าก็ออกมาสูดอากาศบ้างไงคะ”
นางพูดต่อ “อีกอย่าง อาจารย์ก็รู้นี่คะว่าข้าเป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น ชอบออกไปเดินเล่นข้างนอกอยู่เรื่อย”
“เจ้าเนี่ยนะ...” หนิงซื่อไม่ได้ตำหนิอะไรอีก