กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาอยู่ได้อีกไม่นาน
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” หลินเสวียนชะงักไปทั้งตัว
ภาพตอนที่เพิ่งเจอเขาเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัว เขาดูแปลกไปชัด ๆ น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน
หลินเสวียนคว้าคอเสื้อเขาแล้วถามเค้น “หนานซ่างจิ่น เจ้าไปทำอะไรมา?”
หรือว่าตอนอยู่ข้างล่าง เขาอาศัยจังหวะนั้นทำอะไรอาชวน?
ไอ้คนบ้านี่!
เขาปัดมือนางออก แววตาเย็นชา “ไม่ได้ทำอะไร ข้าแค่เกลียดเวลามีคนมาพลอดรักกันต่อหน้าข้า”
“เจ้า...” ดวงตาหลินเสวียนแดงก่ำ อยากฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือหาอาชวนให้เจอ
นางจะเสียเวลาอยู่กับคนเสียสติอย่างเขาต่อไม่ได้
นางไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบพุ่งไปทางหน้าผาทันที