กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สุดท้ายแล้ว เราก็เป็นคนประเภทเดียวกัน
คืนนั้น
หนิงซื่อสืบจนรู้ชัดเจนแล้วว่าเมื่อคืนหลินเสวียนค้างอยู่กับเจียงเหนียน เขาโมโหจนหอบผ้าห่มมายืนอยู่ข้างหัวเตียงของอีกฝ่าย
เจียงเหนียนตกใจจนลุกพรวดขึ้นนั่งในชั่วพริบตา
เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
“ขอเบียดนอนด้วยคนสิ?” ตอนนี้เขาหน้าด้านเกินไปแล้ว
“เบียดบ้าอะไร!” เจียงเหนียนลงจากเตียง ชี้มือไปนอกประตู “รีบไสหัวออกไป อย่าให้ข้าต้องโยนเจ้าออกไปเอง”
กลางดึกมีผู้ชายวิ่งมาข้างหัวเตียง แล้วบอกว่าจะขอเบียดนอนด้วย
ใครเจอเข้าก็คงตกใจแทบตาย