กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถ้าอย่างนั้นข้าจะพลิกฟ้า หากเทพแตะต้องเจ้า ข้าจะสังหารเทพ!
เสียงคุ้นเคยที่แฝงความน้อยใจดังเข้ามาในหูของหลินเสวียน
เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
หลินเสวียนเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว รู้สึกผิดเหมือนแอบทำเรื่องไม่ดีแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา เธอหันกลับไป ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาอย่างยากเย็น ยิ้มยังไงก็ดูแย่กว่าร้องไห้เสียอีก
“อาชวน...”
มือเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนยื่นออกมาจากหลังม่านเตียงตั่ง วินาทีต่อมา ภาพเจียงเหนียนที่กำลังเอนกายอยู่บนเตียงตั่งก็ปรากฏแก่สายตา
นี่เป็นครั้งที่ 2 แล้ว
ไม่ว่าเธอจะไปเที่ยวหอนางโลมที่ไหน เขาก็ยังมาตามได้ตรงเวลาทุกครั้ง
“มานี่” เจียงเหนียนเลิกคิ้ว พลางตบที่ว่างข้างตัว หลินเสวียนเป็นคนเชื่อฟังเขาอยู่แล้ว บางทีอาจเป็นเพราะรู้สึกผิดด้วย