กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เดี๋ยวสิ แกถอดกางเกงเขาทำไม?
จวงสือหมิงมองเห็นความต้องการครอบครองที่รุนแรงแผ่ออกมาจากดวงตาของกู้หยุนถิง
“ข้าเข้าใจแล้ว” เขาพยักหน้าตอบ
การสนทนาของคนฉลาดไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมให้เสียเวลา
หลินเสวียนงงเป็นไก่ตาแตก “พวกเจ้าเข้าใจอะไรกัน?”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก” กู้หยุนถิงใช้นิ้วเขี่ยจมูกนางอย่างเอ็นดู “เราไปกันตอนนี้เลย ไม่ต้องรอถึงเย็นหรอก”
เขาไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่นาทีเดียว
จากคำพูดของจวงสือหมิง เขาพอจะสังเกตเห็นว่าเจ้าหนุ่มที่ชื่ออาเชียนนั่นไม่ธรรมดา เขาต้องกันทุกทางไม่ให้ใครมาเป็นคู่แข่งหัวใจ
ไม่อย่างนั้นภายหลังเขาคงได้ลำบากแน่
“แล้วบาดแผลของเจ้าล่ะ?” ร่างกายเขายังมีแผลที่ต้องพักฟื้น หลินเสวียนเลยอดเป็นห่วงไม่ได้ “พักฟื้นสักหน่อยก่อนออกเดินทางดีไหม?”