กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สามคนน่าจะพอรับไหวสินะ?
ใกล้ค่ำเต็มที หลินเสวียนที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกคันจมูกยิบ ๆ
นางพึมพำออกมาคำหนึ่ง พอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นก็สะดุ้งตื่นทันที “พวกเจ้าทำอะไรกัน? เลิกเอาสายตาเขียว ๆ นั่นมาจ้องข้าเดี๋ยวนี้!”
คนที่อยู่ข้างเตียงไม่ใช่ใครที่ไหน
แต่เป็นพวกสัตว์ป่าสี่ตัวนั้นที่กำลังนั่งยอง ๆ จ้องนางด้วยสายตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทำเอานางเกือบคิดไปว่าพวกมันคือพวกหื่นกามที่จ้องจะเข้าจู่โจม
โดยเฉพาะสุ่ยฉงเจา นัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้นดูเหมือนจะไหวระริก ความคิดคิดมิชอบที่เขามีต่อนางเริ่มปิดบังไว้ไม่อยู่เสียแล้ว
เขาเอื้อมมือที่ดูไม่น่าไว้วางใจมาวางบนมือนาง “เจ้าตัวหอมจัง”
“?” พวกนี้บ้าไปแล้วหรือไง?