เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หญิงงามในใต้หล้ามีนับหมื่น จะต้องมาจมปลักรักดอกไม้เพียงดอกเดียวไปไย
อีกด้านหนึ่ง
หลังจากเดินออกมาได้ระยะหนึ่ง ซูเหยียนก็มองสำรวจนางพลางแนะนำตัว “ข้าชื่อซูเหยียน เป็นหนึ่งในอาจารย์ของสำนักศึกษานี้”
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มองนางใกล้ ๆ ทำเอาหลินเสวียนรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก
ดูไม่ออกเลยว่าระดับการบำเพ็ญเพียรของนางสูงส่งเพียงใด
“ข้าชื่อนิโคลัสเสวียน... เอ้อ คือข้าชื่อหลินเสวียน” ด้วยความที่พูดชื่อนี้บ่อยเกินไป หลินเสวียนที่ในหัวมีแต่คำว่านิโคลัสจึงเผลอหลุดปากออกไป
ซูเหยียนหัวเราะเบา ๆ พลางชี้ไปที่สำนักศึกษาอันกว้างใหญ่
“สำนักของเรามีคนไม่มาก เน้นคุณภาพไม่เน้นปริมาณ แต่ละปีรับศิษย์ไม่เกิน 50 คน ทว่าคนที่สอบคัดเลือกผ่านมีไม่ถึงหนึ่งในห้าด้วยซ้ำ”
ครั้งนี้รับมาทีเดียวตั้ง 10 คน