กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พวกเราขาดคนเต้นนำอยู่พอดี
ในมิติแห่งหนึ่ง
ในที่สุด ทั้งคู่ก็เจอรอยแยกมิติของพิภพหนึ่งที่คนตัวใหญ่หนักร้อยกว่ากิโลยังลอดเข้าไปได้
“เจ้าเข้าไปดูสักหน่อยไหม?” หลินเสวียนยุให้เซิ่งเซี่ยนเข้าไป
เซิ่งเซี่ยนดูออกว่านางกำลังวางแผนอะไรอยู่ จึงยังนิ่งเฉย “แล้วทำไมเจ้าไม่เข้าไปเองล่ะ? เกิดข้าเข้าไปแล้วเจ้าหนีไปจะทำอย่างไร?”
เรื่องที่นางเคยทำ ใคร ๆ ก็รู้กันหมด
ถึงกับมีฉายาว่า ทำอะไรก็ไม่เอาไหน แต่เรื่องกินกับหนีนี่ที่หนึ่ง
“ข้าดูเหมือนคนแบบนั้นหรือไง?” มุมปากหลินเสวียนกระตุก
เขาแค่นเสียง “เจ้าก็เป็นคนแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง”
เหมือนที่ไหนกัน นางเป็นแบบนั้นจริง ๆ ต่างหาก!