กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาอยู่ในระดับกึ่งเทพ เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
ไม่รู้ทำไม หลินเสวียนถึงเกิดความรู้สึกอยากจะปฏิเสธเขาไม่ลง ดวงตาของนางวูบไหว น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้นว่า “ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง”
ทุกครั้งที่มองนัยน์ตาของเขา นางมักจะรู้สึกเลื่อนลอยอยู่ชั่วครู่
เหมือนกับว่าเคยรู้จักกันมานานแสนนาน
พอได้ยินคำตอบ เจียงเหนียนก็ยิ้มแป้นตาหยีทันที เขายื่นมือเข้าไปคลำหาในผ้าห่มแล้วหยิบกระต่ายออกมาประหนึ่งกำลังอวดของล้ำค่า
“นี่ไง ตัวนี้ฉันเลี้ยงจนอ้วนแล้ว เอามาทำกับแกล้มสุราได้เลย”
“พรืด” หลินเสวียนเห็นกระต่ายถูกจับห้อยหัวแบบนั้นก็หลุดขำออกมา