กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กินมั่วได้ แต่อย่าพูดมั่ว
“?”
หลินเสวียนกำลังนั่งดูเรื่องชาวบ้านอยู่ดี ๆ เรื่องกลับวกมาเข้าตัว รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้างทันที เจ้านี่มันกลับขาวเป็นดำเก่งจริง ๆ!
นางไม่ยอมเขาหรอก จึงหยิบไม้ท่อนใหญ่ที่เก็บได้ระหว่างทาง ซึ่งหนากว่าเอวเสียอีก ยื่นให้เซี่ยหร่าน “ถ้าจะสั่งสอนเด็กดื้อ ก็ต้องรีบลงมือแต่เนิ่น ๆ”
ขืนปล่อยให้โตไปกว่านี้ เดี๋ยวจะตีไม่ไหวเอา
เซี่ยหร่านรับไม้มาอย่างไม่ทันคิด ดวงตาลอยไปหมด
นางพกไม้ท่อนใหญ่ขนาดนั้นติดตัวด้วยหรือ?
“ศิษย์พี่หญิง อย่าปล่อยให้คนนอกมายั่วยุให้พวกเราแตกกันนะขอรับ” เสิ่นฉางอันเริ่มลนลาน ถ้าโดนฟาดทีเดียว เขาคงได้ไปเจอบรรพบุรุษเร็ว ๆ นี้แน่