กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขอแค่ยังไม่ตาย เขาก็ช่วยได้
“ที่แท้นายก็รู้อยู่แล้ว” เจียงเหนียนไม่ได้ดูแปลกใจนัก เหมือนเขาคาดไว้แล้วว่าจะเป็นแบบนี้
เขาเปลี่ยนทั้งชื่อทั้งแซ่ ถึงขั้นปิดบังหน้าตา แม้แต่เธอยังจำเขาไม่ได้ แต่กลับมีคนที่เคยเจอกันแค่ไม่กี่ครั้งจำเขาได้
ดูท่าอีกฝ่ายคงรู้ตัวตนของเขามานานแล้ว
กู้หยุนถิงถือป้ายแผ่นนั้นไว้ แล้วบอกเหตุผลที่เริ่มสงสัยตัวตนของเขา “ตั้งแต่ได้ป้ายนี่มา ฉันก็รู้สึกว่าลายมือบนนั้นคุ้นตา”
“จนเธอเอากระดาษแผ่นนั้นกลับมาจากแดนมาร ลายมือเหมือนกันเลย”
“กระดาษ?” เจียงเหนียนเลิกคิ้ว
“เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก” กู้หยุนถิงคืนป้ายให้เจ้าของ “นายคงลืมไปแล้วว่าเราเคยร่วมงานกัน ฉันเคยเห็นลายเซ็นที่นายเซ็นกับมือ”