เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มองอะไรของเจ้า นั่นศิษย์พี่หญิงของข้าต่างหาก
เจอคนจงใจเยาะเย้ย ถ้าลงไม้ลงมือได้ ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดให้มากความ
หลินเสวียนเล็งไปที่ก้นของเขา ก่อนกระโดดถีบเข้าไปเต็มแรงเพื่อสั่งสอนให้เขารู้จักเป็นคนใหม่ “คนไร้ความสามารถก็มีแต่คอยหัวเราะเยาะคนอื่น ส่วนคนเก่งจริงเขาลงมือกันทั้งนั้น!”
เสิ่นฉางอันพุ่งไปข้างหน้า ก่อนชนเข้ากับสิงจื่อจวินที่กำลังกินบะหมี่อย่างเอร็ดอร่อย เพราะตอนเช้าไม่มีเวลากินข้าว เขาจึงถือชามบะหมี่ติดมือมาด้วย
ตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่แทบจะชนกันอยู่แล้ว ถ้าไม่มีชามบะหมี่กั้นไว้
ไม่แน่ว่าปากของทั้งสองคนอาจจะประกบกันไปแล้วก็ได้
พอเห็นหน้าบูดบึ้งชวนซวยของศิษย์พี่ตัวเอง สิงจื่อจวินก็เผลอควบคุมตัวเองไม่อยู่ เส้นบะหมี่ที่เพิ่งกินเข้าไปพุ่งออกมาทางจมูกทันที
เสิ่นฉางอันทำหน้าเอือมระอาแล้วรีบหลบ