กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใครเป็นศิษย์พี่ของเจ้า อย่ามาเรียกมั่วซั่ว
“ใครเป็นสามีภรรยากับเจ้า ข้าวจะกินมั่ว ๆ ก็ได้ แต่คำพูดจะพูดส่งเดชไม่ได้”
“ตอนนี้ยังไม่ใช่ แต่ต่อไปก็ใช่”
“เจ้าอยากโดนดีหรือไง?” หนิงซื่อเป็นคนพูด เขาจ้องเสิ่นฉางอันด้วยสายตาเย็นเยียบ ถ้าสายตาฆ่าคนได้...
ป่านนี้เสิ่นฉางอันคงตายไปเป็นร้อยเป็นพันรอบแล้ว
เสิ่นฉางอันค่อย ๆ ถอยหนีอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ปากยังเก่งไม่เปลี่ยน “ท่านเป็นอาจารย์ก็จริง แต่เรื่องส่วนตัวของศิษย์ ท่านไม่น่าจะเข้ามายุ่งได้นะ?”
ขนาดชีวิตส่วนตัวยังจะเข้ามาควบคุมอีก อาจารย์คนนี้ยุ่งเรื่องของศิษย์มากเกินไปแล้วกระมัง
หรือว่าเขาจะมีเจตนาแอบแฝง?
คิดมาถึงตรงนี้ เสิ่นฉางอันก็อดมองสำรวจหนิงซื่อไม่ได้ ก่อนจะได้ข้อสรุปที่น่าตกใจ “ท่านมีเจตนาอื่นแอบแฝงอยู่ใช่ไหม?”