กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใหญ่แค่ไหนกันเชียว 28 มีไหม?
รอยแดงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซ่งจื่อชิงในชั่วพริบตา เลือดกำเดาไหลทะลักลงมาเปื้อนชุดสีขาวสะอาดตาของโม่เป่ยเสวียน
สภาพของเขาดูอนาถจนไม่อยากจะมอง
คราบเลือดบนเสื้อผ้าทำให้โม่เป่ยเสวียนผู้รักสะอาดถึงกับขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม “ไสหัวไปให้พ้น”
เป็นผู้ชายตัวโตแท้ ๆ ดันมานั่งบนตักเขา มันดูไม่งามเลยสักนิด
ถ้าไม่เห็นแก่ว่าสภาพเขาดูน่าเวทนา ป่านนี้คงได้ลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว
ดูเหมือนเจ้าตัวจะนั่งบนตักเขาจนติดใจ ไม่ยอมขยับลงไปง่าย ๆ
แถมยังร้องไห้ฟูมฟายอีก
“ข้าเสียโฉมไปแล้ว ใบหน้าอันหล่อเหลาชวนหลงใหลของข้า ฮือ...”
โม่เป่ยเสวียนอดกลั้นความอยากซ้อมคนไว้ก่อนจะหิ้วคอเสื้อเขาขึ้นมาแล้วพูดแทงใจดำ “หน้าตาก็ขี้เหร่แบบนั้น จะเสียโฉมหรือไม่มันก็ไม่มีผลอะไรหรอก”