เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไอ้หนุ่มนกเขาไม่ขันข้างข้าหาห้องส้วมไม่เจอ
“ถูกใจยาชนิดไหนล่ะ? ยาพวกนี้เป็นสมบัติทั้งหมดที่ข้ามีแล้วนะ ไม่มีอย่างอื่นอีก ถุงกระสอบใหญ่นี่มียาอยู่เต็ม เลือกได้ตามใจเลย”
ถ้าเขารับยาไป ก็แปลว่าเขาไม่ไหวจริง ๆ
หลินเสวียนคิดว่าเขาคงไม่ยอมรับเพราะกลัวเสียหน้า เลยเตรียมยกเลิกเดิมพันไปเสีย ยังไงใครจะยอมรับต่อหน้าคนตั้งมากมายว่าตัวเองไม่ไหวกันล่ะ?
“ยาแค่ชนิดเดียวไม่มีค่าอะไรหรอก ข้าจะเอาทั้งหมด”
“...ข้าฟังผิดไปหรือเปล่าเนี่ย?” หลินเสวียนเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง
ทำไมหมอนี่ถึงเห็นแก่ได้ยิ่งกว่านางอีก พูดออกมาก็ขอเอาทั้งหมดเลยเนี่ยนะ?
“เจ้าไม่ได้ฟังผิด” แววตาของชายหนุ่มเป็นประกายเจ้าเล่ห์ เขาจงใจพูดซ้ำอีกครั้ง “ยาพวกนี้ของเจ้า ข้าขอเอาไปทั้งหมด”
“แพ้พนันก็ต้องยอมรับสิ หรือเจ้าคิดจะกลับคำ?”