เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท่านประมุขของเจ้านั่นแหละที่เป็นจอมตัณหา
หลินเสวียนถูกจับได้เข้าแล้ว จึงทำได้แค่ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ คลานออกมา
“เอ่อ...คือว่า...” นางมีท่าทีประหม่า มือขยี้ชายเสื้อไปมา ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง “ถ้าข้าบอกว่าบังเอิญเดินผ่านมา เจ้าจะเชื่อไหม?”
ฟังดูเป็นข้ออ้างที่ไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไร
ใครมันจะบังเอิญเดินผ่านตำหนักนอนของชายแปลกหน้าได้พอดิบพอดีขนาดนั้น?
เจียงเหนียนเหลือบมองนางที่กำลังทำตัวไม่ถูก แววตาวูบไหว ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ข้ากลับหวังว่าเจ้าจะตั้งใจมาหาข้าเสียอีก”
หลินเสวียน “...” บ้าจริง แบบนี้จะให้ตอบยังไงล่ะ?
“จำข้าไม่ได้แล้วหรือ?” เจียงเหนียนถอนหายใจอย่างผิดหวังเล็กน้อย
หัวใจนางกระตุกวูบ รีบเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคู่ลึกล้ำตรงหน้า ตกใจจนพูดติด ๆ ขัด ๆ “เจ้า...คือคนที่...”
ก็เขาคือเด็กหนุ่มที่ซื้อตัวยาจากนางเมื่อเดือนก่อนนี่นา