กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าเก็บของเขาไว้ทำไม จะใช้เป็นของหมั้นแทนใจหรือ?
หลินเสวียนงงเป็นไก่ตาแตกไปครู่หนึ่ง ร่างกายเสียหลักจนต้องรีบกอดราวบันไดไว้ พอเงยหน้าก็สบกับดวงตาที่มีรอยยิ้มของกู้หยุนถิง
นางได้สติทันที “ข้าไม่นอนด้วยนะ!”
“ไม่มีใครให้เจ้านอนด้วยเสียหน่อย” หางตากู้หยุนถิงกระตุกไม่หยุด “หลายวันมานี้ข้าหายามาได้หลายชนิด เป็นงานถนัดของเจ้า”
นางเป็นหมอนิติเวช ย่อมรู้เรื่องยามากกว่าคนทั่วไป
“จะดีหรือ อยู่กันสองต่อสอง ชายหญิงตามลำพังแบบนี้” หลินเสวียนแกล้งบ่ายเบี่ยง
กู้หยุนถิงไม่กลัวว่านางจะไม่รับปาก เขาชูนิ้วขึ้นมา 2 นิ้ว มองนางด้วยท่าทีสบาย ๆ “ปรนนิบัติให้ดี ข้าจ่ายเท่านี้”
ที่นางว่าเขาโง่แต่มีเงินเยอะ เขาได้ยินครบทุกคำ