เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาจารย์ขอรับ แล้วความเป็นสุภาพบุรุษของท่านหายไปไหน?
เขามีสิทธิ์อะไรถึงได้ยุยงศิษย์ของตัวเองแบบนั้น?
“ข้าจะยุยงหรือไม่แล้วอย่างไร เจ้ามีปัญญาปกป้องนางไปตลอดชีวิตหรือ?” กู้หยุนถิงเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา แสดงท่าทีไม่ไยดีอย่างเห็นได้ชัด
คนที่กำลังจะตายอย่างเจ้า จะเอาอะไรไปปกป้องนาง?
“ทำไมจะไม่ได้?” หนิงซื่อเงยหน้าสบตาเขา ก่อนหัวเราะเยาะติดกันหลายครั้ง “ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ นางก็เป็นคนของสำนักหมิงอวี้!”
“งั้นเหรอ?” กู้หยุนถิงหัวเราะออกมาอย่างน่าขนลุก
เขาจ้องหนิงซื่อนิ่ง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความเวทนาที่เก็บกดมานาน
หลินเสวียนกลัวว่าเขาจะเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา จึงรีบยกมือปิดปากเขา “เจ้าบอกให้ข้าหุบปากไม่ใช่เหรอ? งั้นเจ้าก็หุบปากด้วย!”
กู้หยุนถิงเองก็เริ่มใจเย็นลงแล้ว