เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่ใช่เจ้าที่ทำให้เขาแปดเปื้อน?
เฝ่ยจู๋หลิวแอบเงี่ยหูฟังอยู่ตั้งนาน พอได้ยินหนิงซื่อยุให้นางย้ายไปอยู่สำนักเสินซวีของเขา ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน
“ข้าไม่เอาหรอก นางสร้างเรื่องเก่งจะตาย เก็บไว้ให้เจ้าคอยเลี้ยงดูตอนแก่เถอะ”
แค่ไม่กี่วัน สำนักของเขาก็โดนนางป่วนจนเละเทะขนาดนี้แล้ว ถ้าปล่อยให้นางเข้าสำนักเสินซวีอีก จะไม่ยิ่งวุ่นวายไปกันใหญ่หรือ
สำนักล่มสลายเป็นเรื่องที่หนีไม่พ้นอยู่แล้ว
“อาจารย์คิดจะทิ้งข้าแล้วเหรอ?” หลินเสวียนทำหน้าประหลาดใจปนงุนงง “ความรักมันหายไปได้ด้วยเหรอ?”
ไหนตกลงกันแล้วว่าจะอยู่ดูแลกันไปจนแก่ไง นี่คิดจะทิ้งนางไปหาคนใหม่แล้วเหรอ?
ถ้าอย่างมาก ต่อไปนางจะไม่แอบดูตอนอาจารย์อาบน้ำแล้วก็ได้
“อาจารย์ นี่มันคนใหม่หัวเราะร่า คนเก่าได้แต่ร้องไห้ชัด ๆ”