กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าเจ็บใจแล้วจะไปจับก้นทำไม?
มือของกู้หยุนถิงชะงักไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนางในที่สุด แต่กลับไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ราวกับมีคำพูดมากมายติดอยู่ในลำคอ
ผ่านมาหลายปีแล้ว หลินเสวียนเคยคิดว่าตัวเองคงเล่าเรื่องนี้ออกมาได้อย่างเปิดเผยและสบายใจ แต่พอถึงเวลาที่ต้องพูดจริง ๆ นางกลับทำใจให้สงบไม่ได้ขนาดนั้น
ราวกับเรื่องราวในวันนั้นได้ฝังรากลึกอยู่ในใจนาง
และไม่มีวันลบเลือนหายไปได้
บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ไม่มีใครกล้าพูดถึงแผลในใจของนางอีก มีเพียงเสิ่นฉางอันที่เป็นครั้งแรกที่รู้จักปลอบใจคนเป็น
“เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ปล่อยมันผ่านไปเถอะ คนเราต้องมองไปข้างหน้า”
หลินเสวียนไม่พูดอะไรสักคำ