กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เอาเกล็ดมันขูดออกมาปูพื้นให้ข้า!
ซ่งจื่อชิงร้องโอดโอยเสียงหลงเพราะโดนกัดไม่ปล่อย ไม่ว่าจะสะบัดอย่างไรก็สลัดไม่หลุด
หลินเสวียนมองดูแล้วอดทนดูต่อไปไม่ได้เลย
นี่แหละผลของการไม่เล่นอย่างอื่น ดันไปเล่นกับหอยทาก พงไพรทั้งผืนเต็มไปด้วยสัตว์วิญญาณ พวกมันไม่เหมือนสัตว์ทั่วไปข้างนอกนั่นแล้ว
ยิ่งพวกที่ดูน่ารักเชื่อง ๆ มักจะอันตรายที่สุด
“ศิษย์น้องหญิง ทำยังไงดี? มันไม่ยอมปล่อย อ๊าก...” เขาปล่อยโฮออกมาด้วยความจนใจ รีบร้อนเรียกกระบี่ออกมา
หมายมั่นจะตัดแขนทิ้ง
เห็นแบบนั้นหลินเสวียนก็รีบห้าม “ศิษย์พี่ใจเย็นก่อน เก็บกระบี่ลงไปเถอะ ตัดแขนทิ้งน่ะมันเสียภาพลักษณ์สำนักนะ”